ข้อมูลองค์กร

ประวัติความเป็นมา ศูนย์วิจัยและพัฒนากระบือ

จุดกำเนิดและการย้ายฐานปฏิบัติงาน (พ.ศ. 2501 – 2509) ศูนย์วิจัยและพัฒนากระบือ เริ่มดำเนินการก่อตั้งครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2501 ณ บ้านกระชาย ตำบลสังขะ อำเภอสังขะ จังหวัดสุรินทร์ ภายใต้ชื่อ “สถานีบำรุงพันธุ์สัตว์สุรินทร์” ในระยะเริ่มแรกตั้งอยู่บนพื้นที่ป่าสงวนซึ่งมีสภาพเป็นป่าโปร่งและมีหญ้าเพ็กเป็นหญ้าธรรมชาติหลัก แต่ด้วยข้อจำกัดด้านคุณภาพของพืชอาหารสัตว์ธรรมชาติ ตลอดจนความยากลำบากในการคมนาคมเนื่องจากตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง

ในปี พ.ศ. 2509 กรมปศุสัตว์จึงได้พิจารณาย้ายที่ตั้งหน่วยงานมาดำเนินการ ณ พื้นที่ทำเลเลี้ยงสัตว์สาธารณประโยชน์ “ป่าสะเดา ป่าตะคร้อ” ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารจัดการและการให้บริการแก่เกษตรกร

การปรับโฉมสู่ศูนย์วิจัยเฉพาะด้าน (พ.ศ. 2546 – ปัจจุบัน) เพื่อให้สอดคล้องกับยุทธศาสตร์การพัฒนาปศุสัตว์ หน่วยงานได้มีการยกระดับภารกิจตามลำดับ ดังนี้:

• 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546: เปลี่ยนชื่อเป็น “ศูนย์วิจัยและบำรุงพันธุ์สัตว์สุรินทร์”
• 1 ตุลาคม พ.ศ. 2559: ตามกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการ กรมปศุสัตว์ พ.ศ. 2557 หน่วยงานได้รับการยกระดับเป็นศูนย์เฉพาะสัตว์และเปลี่ยนชื่อเป็น “ศูนย์วิจัยและพัฒนากระบือ” เพื่อมุ่งเน้นการเป็นศูนย์กลางด้านการวิจัย พัฒนา และอนุรักษ์พันธุกรรมกระบือไทยให้เป็นสัตว์เศรษฐกิจที่ยั่งยืน
  
  

ลักษณะทางกายภาพและทรัพยากรที่ดิน หน่วยงานตั้งอยู่บนที่ดินราชพัสดุหมายเลขที่ สร. 1057 มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้น 2,140 ไร่ * ภูมิประเทศ: ลักษณะพื้นที่เป็นที่ลาดเอียงบนเนินดินจำนวน 4 ลูก

• คุณลักษณะดิน: สภาพดินเป็นดินทรายจัด (Sandy Soil) มีความอุดมสมบูรณ์ต่ำและมีสภาพเป็นกรดจัด ซึ่งง่ายต่อการชะล้างพังทลายของหน้าดิน ศูนย์ฯ จึงมุ่งเน้นการจัดการดินและน้ำอย่างเป็นระบบเพื่อรองรับการปศุสัตว์
  
  

การจัดสรรพื้นที่การดำเนินงาน เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ด้านการวิจัยและพัฒนาพืชอาหารสัตว์ควบคู่กับการอนุรักษ์ ศูนย์ฯ ได้แบ่งพื้นที่ดังนี้:

1. พื้นที่ปลูกพืชอาหารสัตว์: 1,643 ไร่
2. พื้นที่อ่างเก็บน้ำ: 170 ไร่
3. พื้นที่อาคารสำนักงาน สิ่งปลูกสร้าง และถนน: 267 ไร่
4. พื้นที่อนุรักษ์สภาพป่าเดิม: 60 ไร่