โคอีสาน

ชื่อท้องถิ่น: โคอีสาน
ชื่อสามัญ: โคพื้นเมือง โคอีสาน โคกี้ 
ชื่อวิทยาศาสตร์: Bosindicus
ถิ่นกำเนิดและแหล่งที่เลี้ยง:

- โคพื้นเมืองภาคอีสานเป็นสัตว์เลี้ยงที่อยู่คู่วิถีชีวิตของชาวชนบทมาเป็นเวลานานซึ่งได้ใช้แรงงาน
ในภาคการเกษตร เป็นพาหนะเดินทาง มูลใช้เป็นปุ๋ยบำรุงดินและเลี้ยงไว้จำหน่ายเป็นรายได้เสริมให้
แก่ครอบครัวจากอดีตที่ผ่านมา เกษตรกรในภาคอีสานได้ใช้แม่โคพื้นเมืองเป็นแม่พื้นฐานในการผลิต
โคเนื้อลูกผสมโดยการนำไปผสมข้ามกับโคสายพันธุ์ อื่นๆ เช่น โคบราห์มัน โคชาร์โรเลส์ โคซิมเมนทอลฯลฯ 
แต่ในปัจจุบันยังขาดแผนการเก็บรักษาและอนุรักษ์สายพันธุ์ โคพื้นเมืองที่ดี ทำให้แม่โคพื้นเมืองสายพันธุ์แท้
ดั้งเดิมมีจำนวนลดลงอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นจึงมีความจำเป็นเร่งด่วนที่จะต้องมีการอนุรักษ์และพัฒนาโคพื้นเมือง
ให้ใช้ประโยชน์ได้อย่างยั่งยืนควบคู่กับการพัฒนาการเลี้ยงโคเนื้อพันธุ์ดีสายพันธุ์อื่นๆที่มีการเลี้ยงโดยทั่วไปใน
ภาคอีสานทุกหวัด

ลักษณะประจำพันธู์สัตว์: - ลำตัวสีน้ำตาลแกมแดง อาจมีสีแตกต่างกัน เช่น ดำ แดง น้ำตาล เหลือง ขาว เป็นต้น หน้ายาวบอบบาง หน้าผากแคบ ตะโหนกเล็ก เหนียงคอและหนังท้องมีไม่มาก ไม่มีเหนียงสะดือ รูปร่างเล็ก
ลักษณะสำคัญทางเศรษฐกิจ:

น้ำหนักแรกเกิด

15 - 17

กิโลกรัม

น้ำหนักหย่านมเฉลี่ย (อายุ 200 วัน)

78

กิโลกรัม

น้ำหนักเพศผู้เมื่อโตเต็มที่

350 - 450

กิโลกรัม

น้ำหนักเพศเมียเมื่อโตเต็มที่

230 - 260

กิโลกรัม

อายุเมื่อให้ลูกตัวแรก

33

เดือน

ระยะการอุ้มท้อง

270 - 275

วัน

ช่วงห่างการให้ลูก

365 - 380

วัน

ลักษณะอื่นๆ:  
ลักษณะเด่นพิเศษ:  
จำนวนประชากร:  
แหล่งที่เลี้ยงปัจจุบัน:  
การนำไปใช้ประโยชน์: - เพื่อบริโภคเนื้อ
- เป็นรายได้หลักหรือรายได้เสริมจากการทำการเกษตรอื่นๆ
- เพื่อสร้างอาชีพเสริม
งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง:  
การนำเข้า-ส่งออก:  
ภูมิปัญญาท้องถิ่นที่เกี่ยวข้อง:

 

หน่วยงานที่ขอขึ้นทะเบียน:  
ขอขึ้นทะเบียน: พันธุ์สัตว์พื้นเมืองประจำถิ่น
วันที่แจ้งความจำนง: -
ดาวน์โหลด:
สถานะการตรวจสอบ: ประกาศขึ้นทะเบียนพันธุ์สัตว์พื้นเมืองไทยประจำถิ่น

รูปภาพ: