ม้าไทย

ชื่อท้องถิ่น: ม้าุ์ไทย
ชื่อสามัญ: ม้าไทย (Thai pony)
ชื่อวิทยาศาสตร์: Equus caballus
ถิ่นกำเนิดและแหล่งที่เลี้ยง:

-ในพื้นที่จังหวัดน่านมีหมู่บ้านที่เลี้ยงม้าไทยกันมาก คือที่บ้านสบขุ่น หมู่ที่ 7 ตำบลป่าคา  อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ซึ่งตั้งอยู่ที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล ประมาณ 540 เมตร  เป็นชนเผ่าพื้นเมือง ซึ่งมีประชากรม้าประมาณ 40 ตัว (ปี 2552)

ลักษณะประจำพันธู์สัตว์: - มีลักษณะเด่น คือ มีใบหน้าลักษณะแหลม สั้น สันจมูกตรง รูจมูกใหญ่ คอสั้น ลำตัวสั้น  แผงขนคอเป็นพุ่มดกฟู  ไม่ตั้งตรง ดูไม่เป็นระเบียบ  ขาสั้น กีบเล็กแต่แข็งแรง ทนทานต่อสภาพภูมิอากาศสูงได้ดี
ลักษณะสำคัญทางเศรษฐกิจ: - เป็นม้าจัดอยู่ในประเภท ม้าแกลบหรือม้าเตี้ย(Pony Horse) ซึ่งมีขนาดเล็ก ดื้อ ฝึกยาก เพศผู้มีความสูงไม่เกิน 130 เซนติเมตร เพศเมียมีความสูงไม่เกิน 120 เซนติเมตร ชาวบ้านใช้ประโยชน์ในการบรรทุกพืชผลทางการเกษตรในการเพาะปลูกในถิ่นทุรกันดาร การคมนาคม เช่น ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์  พืชผลผลิตจากป่า เช่น หน่อไม้ ผลต๋าว หวาย หรือหรือใช้ชักลากไม้จากป่าเพื่อการปลูกสร้างบ้านเรือนอาศัย เป็นต้น
ลักษณะอื่นๆ:  
ลักษณะเด่นพิเศษ:  
จำนวนประชากร:  
แหล่งที่เลี้ยงปัจจุบัน:  
การนำไปใช้ประโยชน์: - เพื่อใช้ประโยชน์ในการใช้แรงงาน
- เพื่อความบันเทิง
งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง:  
การนำเข้า-ส่งออก:  
ภูมิปัญญาท้องถิ่นที่เีกี่ยวข้อง:

 

หน่วยงานที่ขอขึ้นทะเบียน: ปศุสัตว์จังหวัดน่าน
ขอขึ้นทะเบียน: พันธุ์สัตว์พื้นเมืองประจำถิ่น
วันที่แจ้งความจำนง: -
ดาวน์โหลด:
สถานะการตรวจสอบ: ประกาศขึ้นทะเบียนพันธุ์สัตว์พื้นเมืองไทยประจำถิ่น 15 ตุลาคม 2556

รูปภาพ:



ม้าไทยมีโครงร่างเล็ก

 

ม้าไทยมีโครงร่างใหญ่

 


ม้าจะผูกเลี้ยงไว้ในพื้นที่สาธารณะหรือทุ่งนา

 

ภาพแสดงม้าที่บรรทุกสัมภาระ

ภาพจิตรกรรมฝาผนังวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน มีการเลี้ยงควายตามวิถีชุมชม